Het lastigste aan “zelfverdediging” of “weerbaarheid” is dat het niet is wat mensen denken dat het is. Dat ligt deels aan ons als leraren: wij hebben in de afgelopen 50 jaar een beeld geschapen van wat zelfverdediging is dat al lang niet meer klopt met wat we weten van persoonlijke veiligheid.
Een van de docenten van wie ik les heb gehad heeft een boek geschreven over geweld dat hij eigenlijk “de neushoorn en de eenhoorn” wilde noemen: de eenhoorn is een fantasiebeest dat gebaseerd is op verkeerd begrepen verhalen over een neushoorn. Zo kun je zelfverdediging ook het beste zien: je gaat voor een eenhoorn maar ergens daaronder vind je hopelijk een neushoorn.
Lees verder
Een terugkerende vraag in mijn vakgebied is: zijn alle mannen eigenlijk potentieel verkrachters, of is het maar een kleine groep? Wat is eigenlijk de omvang van het probleem?
Afgelopen week vond er in Sydney een aanval plaats waarbij een man meerdere vrouwen neerstak. De eerste (valse) berichten, zeiden dat het om een moslimterrorist zou gaan.
Conflicten kunnen ons opeten. Op meerdere manieren. We kunnen erin blijven hangen, waardoor we steeds maar weer boos worden en ons stresssysteem nooit rust krijgt. We kunnen ze steeds erger laten worden, en dingen zeggen die onze relaties stuk maken. En ze kunnen ons gevangen houden in een relatie die eigenlijk helemaal niet gezond is. Want een conflict is zélf eigenlijk een soort relatie. Daarom kan het ons heel erg helpen om ons af te vragen: is dit eigenlijk wel echt een conflict?
Zelfverdediging is individueel en niet afhankelijk van iets of iemand anders. Dat is belangrijk, want je hoeft niet te wachten totdat de wereld gaat veranderen of een ander je gaat helpen. Het betekent dat je voor jezelf mag opkomen en jezelf mag beschermen tegen beschadiging.
“Revictimisatie” betekent: opnieuw slachtoffer worden. Seksueel geweld is zo ongeveer het meest verschrikkelijke wat je een ander mens aan kunt doen, dus we denken natuurlijk het liefst dat verkrachting iets is waar je maar één keer slachtoffer van wordt.
Als de stroom even uitvalt, is dat vervelend, maar de meeste apparaten hebben tegenwoordig wel een interne batterij die het even vol houdt. Problematischer wordt het als de stroom vele uren of zelfs hele dagen uitvalt. Dan gaat het niet meer alleen om comfort en gemak, maar om je eigen veiligheid.
Het was voor veel mensen een schok toen onlangs in Amerika het recht op abortus werd afgenomen. Het hooggerechtshof oordeelde dat staten zelf mochten bepalen om abortus strafbaar te maken – en dat deden een aantal staten dan ook. Op harde, fundamentalistische wijze. Voor heel veel mensen werd abortus verboden – zonder uitzonderingen.
In het recht ben je onschuldig tot je schuld is bewezen in een rechtbank. Zouden we zo eigenlijk allemaal moeten denken? Is het van belang om alle factoren die hebben geleid tot een bepaalde situatie in acht te nemen, en daarna pas tot een empathische conclusie te komen?